Displaying items by tag: gemeentevenlo

De provincie Limburg overweegt om circa 600 arbeidsmigranten te huisvesten op het bedrijventerrein Greenport bij Venlo, een locatie die expliciet niet voor bewoning bestemd is volgens bestemmingsplan en provinciaal beleid. Dit zou indruisen tegen de eigen regels en beleid, maar lijkt desondanks serieus onderzocht te worden. NOS Nieuwsuur meld "het mag niet en toch lijken arbeidsmigranten in Venlo hier gehuisvest te worden".

Het plan wordt voorgesteld in het kader van een aanvraag van webwinkelgigant VidaXL, die naast een groot distributiecentrum ook woonruimte voor arbeidsmigranten en een vrachtwagen-parkeerplaats wil realiseren.

Waar stinkt het hier in Limburg (weer!):

• Eigen regels? Weggeblazen: Het terrein is formeel alleen bedoeld voor bedrijven; bewoning staat er expliciet niet toe en het bestemmingsplan sluit huisvesting voor arbeidsmigranten uit. Provinciaal beleid schrijft zelfs voor dat nieuwe woningen alleen binnen stedelijke gebieden zijn toegestaan en niet op geïndustrialiseerde, risicovolle locaties. .
• Ambtenaren in tweestrijd: Provinciale ambtenaren wijzen erop dat het verlenen van een vergunning tegen eigen beleid ingaat, maar noemen tegelijk dat trage vergunningverlening de financiële positie van het eigen ontwikkelbedrijf Greenport onder druk zet. Greenport zou circa €20 miljoen moeten ontvangen van de grondverkoop aan VidaXL, maar moest al €16 miljoen noodkrediet opnemen.
• Belangenverstrengeling of toch corruptie? De provincie dient als aandeelhouder van Greenport en als vergunningverlener een mooie paradox: verkoper én scheidsrechter in één. Hoogleraren beschrijven dit als schijn van belangenverstrengeling. Lees hier de mening van Universtiteit leiden.
• Politieke afweging: Gedeputeerde Marc van Caldenberg (SP) erkent dat het plan formeel niet past, maar lijkt er toch voor te willen stemmen omdat arbeidsmigranten nu “op straat of in het bos” verblijven, aldus zijn woorden.

Kortom: Limburg lijkt bereid om haar eigen beleid overboord te gooien in ruil voor economische continuïteit, daarbij de wettelijke kaders en burgerparticipatie aan de kant wordt geschoven.

Veiligheid voor wie? Een ongemakkelijke vraag

Een kritisch ingezonden stuk van een klokkenluider op Venlo-Transparant stelt de navolgende vragen: wat zegt dit over de moraal van onze bestuurders? En vooral, wie neemt verantwoordelijkheid als het misgaat?

Windmolens, spoortransport en buisleidingen

De voorgestelde woonlocatie ligt temidden van meerdere zware risico objecten:

• Windmolens: Moderne turbines hebben tiphoogtes van rond 200 m en kunnen bij falen rotorbladen honderden meters ver werpen, een niet-onwaarschijnlijke scenario bij extreme weersomstandigheden. Normaal gesproken gelden veiligheidsafstanden van 300–600 m vanaf woonfuncties, maar hier zouden honderden mensen onder de wieken verblijven.
• Spoor en Brabantroute: Langs Venlo loopt de Brabantroute, een van de drukste spoorverbindingen van Nederland waarop intensief goederentreinen rijden met gevaarlijke stoffen zoals LPG, propaan, brandbare vloeistoffen en ammoniak, waarvan incidenten grote schade kunnen veroorzaken op honderden meters afstand.
• Buisleidingen met gevaarlijke inhoud: Aan de randen van het plangebied liggen twee buisleidingen die onder hoge druk brandbare stoffen transporteren; bij falen is er weinig tijd om te vluchten en de consequenties zijn direct ernstig.

Stapeling van risico’s

Een wooncomplex voor honderden mensen op deze locatie betekent dat meerdere risicobronnen gelijktijdig samenkomen, iets waar externe-veiligheidsnormen juist terughoudendheid vereisen. Dat werkgevers en bestuurders deze stapeling willen legitimeren “omdat het economisch nodig is” zou deze ondernemers en bestuurders doen moeten afvragen: Zouden onze eigen kinderen en familieleden hier ook zo gemakkelijk worden ondergebracht door mij?

Kortom: Limburg lijkt bereid om haar eigen beleid overboord te gooien

In ruil voor economische continuïteit worden wettelijke kaders en burgerparticipatie, en veiligheid voor buitenlandse werknemers opzijgeschoven. De voorgestelde locatie zou niet alleen tegen regels ingaan, maar ook tegen algemeen aanvaarde principes van externe veiligheid en risicobeheer. Het artikel op Venlo-Transparant stelt: 'In deze combinatie van risico’s bouwen provincie Limburg en gemeente Venlo mee aan wat het grootste crematorium of gaskamer (ammoniak) voor buitenlandse werknemers van Europa zou kunnen worden. Dat klinkt hard. Maar zwijgen hierover is harder'.

De rol van Greenport BV en eerdere schandalen rond Californië BV

De huidige kwestie staat niet op zichzelf. Eerdere dossiers rond Ontwikkelbedrijf Greenport BV en Californië BV hebben al jarenlang twijfel gezaaid over de integriteit van regionale bestuurders en de bedrijfsvoering van semioverheidsbedrijven waarin de provincie een rol speelt. Conceptueel blijft hetzelfde patroon zichtbaar: bestuurlijke rollen worden vermengd, belangen verstrengeld en transparantie opgerekt tot frustratie van lokale omwonenden en actiegroepen.

Conclusie: Wat zegt dit over overheidsgedrag?

Als we dit alles, de arbeidsmigrant-case én de Greenport/Californië-schandalen, naast elkaar leggen, ontstaat een zorgwekkend patroon:

• Regels bestaan… maar lijken optioneel. Beleidsnota’s en bestemmingsplannen worden genegeerd zodra economische belangen zwaar wegen.
• Belangenverstrengeling wordt structureel niet vermeden, maar gemanaged. Dezelfde bestuurlijke instanties zijn vaak verkoper, regulator en weldoener tegelijk. 
• Transparantie maakt plaats voor achterkamertjespolitiek. Cruciale veiligheidsoverwegingen worden pas openbaar wanneer burgers ze zelf aandragen. 
• Burgers blijven buiten spel. Lokale protesten worden juridisch of bureaucratisch afgeblokt terwijl de plannen steeds verder schuiven richting uitvoering.

Leest u eens het artikel “Limburgs bestuur na Roemer: rust aan de oppervlakte, rot onder de huid”. Slaat het trumpisme hier ook toe op het Provinciehuis? In de Verenigde Staten zien we vergelijkbare belevingen in de publieke opinie: overheden die zogenaamd burgers vertegenwoordigen, maar in werkelijkheid vooral de belangen dienen van kapitaalkrachtige spelers en lobbygroepen. Onder Trump, maar ook in bredere politieke trends, groeide het beeld dat beleidsmakers het volk niet langer dienen maar de machtigen (grote bedrijven, donors, oligarchische netwerken). Die parallel is niet exact identiek, maar de kern is vergelijkbaar: politiek en beleid komen steeds dichter bij economische machtscentra, weg van burgerparticipatie en regelvastheid.

Wat kan de Limburgse burger hieruit concluderen?

Een burger die deze dossiers rationeel volgt met feiten over multilaterale belangen, jurisdictierechten en transparantie-tekorten zou misschien bitter concluderen:

In Nederland, net als elders, zijn wetten en beleidsregels vooral richtlijnen voor de matige spelers. Wie de diepe zakken, corporaties of politieke netwerken heeft, krijgt de uitzonderingen, niet de gewone burger.

Regels lijken niet langer heilig tenzij ze jou tegenhouden. En dat cynisme komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het is een direct gevolg van wat we steeds opnieuw zien: een overheid die regels buigt voor economische belangen, en burgers achterlaat met protesten die terecht zijn maar vaak te laat of te zwak om echt iets te veranderen.