Displaying items by tag: cdavenray

Op dinsdag 31 mei jl. vond in de Gemeenteraad van Venray de stemming plaats waarbij de raadsleden mochten kiezen of de voorgedragen kandidaten deze functie mochten uitoefenen. In veel gemeenten is dit een heugelijk feit maar Venray zou Venray niet zijn als deze bijeenkomst niet zou worden ontsierd door een partij die nog wat oud zeer moet vereffenen.

Wie had gehoopt dat de verschrikkelijke bijdrage van plaatsvervangend CDA-fractieleider Guus Reintjes bij de inauguratie van wethouder Nijkerken een incident was kwam bedrogen uit. Alle zes CDA- raadsleden stemden tegen de benoeming van de D’66 kandidaten Janssen en Jenneskens. Waarom werd niet gezegd. Ook kandidaat Leenders van Samenwerking moest het met drie tegenstemmen doen.

Daan Janssen en Martin Leenders hebben waarschijnlijk in de ogen van het CDA als raadslid te veel bijgedragen aan de üntergang van Jan Loonen en in zijn kielzog Anne Thielen. Met de andere niet CDA-raadsleden stonden zij aan de wieg van de nieuwe bestuurlijke samenwerking. Ook iets wat moeilijk te verteren is voor onze CDA-vrienden.

Dat Jan Jenneskens in principe maar één jaar als wethouder blijft, niet in de gemeente Venray woont zal wel meespelen bij de keuze om tegen te stemmen maar het lijkt er meer op dat ook hij in de CDA-ogen wellicht een rol heeft gespeeld in de val van de “toppers” van de partij. Misschien heeft hij zich ook te veel ingezet op handhaving van overtredingen als bouwen zonder vergunning of handelen in strijd met het bestemmingsplan. Vaak bij de achterban van de oude machthebbers in de Gemeenteraad. Het mogelijk moeten betalen van wachtgeld kan geen argument zijn voor een partij waar een (zelf) uit eigen beweging opgestapte oud-wethouder geniet van deze vergoeding.

Wrok is een slechte raadgever, hopelijk gaat deze opstelling géén vier jaar duren. Van de nieuwe raadsleden zou je nieuw elan en kritiek op de oude handelswijze verwachten.  Wie weet gaat dit gebeuren maar de verwachtingen zijn niet hooggespannen.

Onlangs is het boek “De Vriendenreünie” verschenen. Hierin wordt de bestuurscultuur van Limburg gefileerd. Dit boek is een vervolg op een eerder verschenen boek waarin de auteur de wantoestanden, vriendjespolitiek en het elkaar bevoordelen in de Limburgse politiek omschrijft. Na 25 jaar lijkt er niets veranderd of toch wel?

In het nieuwe boek vinden we in tegenstelling tot het boek “De Vriendenrepubliek” bestuurders uit Horst (aan de Maas) en Venray terug. Hoera, wij staan op de kaart zou je bijna zeggen, maar je hoeft geen ingewijde in de politiek of integriteit te zijn om te begrijpen dat de Vriendenrepubliek Venrayse ingezetenen heeft gekregen. 

Dezelfde arrogantie als in beide boeken beschreven zien we nu weer terug bij de Venrayse CDA en dan laten we het daarbij nog maar niet over het ontbreken van enig moreel kompas hebben. Waarom niet de hand in eigen boezem steken en op een positieve manier meewerken aan het besturen van Venray? Nieuwe (CDA) raadsleden, pak deze handschoen op!

Ger Driessen, als bestuurder betrokken bij de keukentafeldeal met toenmalig wethouder Loonen is door het Waterschap Limburg gerehabiliteerd.  Het stond met grote letters op de voorpagina van de Limburger: Waterschap maakt knieval: ‘oud-voorzitter Ger Driessen niet in de fout bij gronddeal in het Loobeekdal in Venray’.

Onder druk van een dreigende rechtszaak, stelt waterschap Limburg nu openlijk in een brief dat oud-dijkgraaf Ger Driessen voormalig wethouder Jan Loonen niet heeft bevoordeeld bij een omstreden gronddeal in Venray.

Bureau Hoffmann heeft in opdracht van het Waterschap onderzoek gedaan naar de omstreden deal waarbij het Waterschap maar liefst 37 ha grond verkocht aan de familie Loonen en daarbij ander liefhebbers buitenspel zette.  In strijd met al dan niet vastgelegde regels, voerde Dijkgraaf Driessen  de onderhandelingsgesprekken in zijn eentje. Dit, maar ook de voorwaarden waarmee akkoord werd gegaan, was voor Hoffmann reden om te concluderen dat er sprake was een schijn van bevoordeling van Loonen. In “De Vriendenreünie” wordt uitgebreid op deze “ons kent ons” werkwijze ingegaan. CDA-vrienden onder elkaar.

Oud-dijkgraaf Driessen leverde vorig jaar juni alsnog het bewijsmateriaal dat hij het dagelijks bestuur en ambtenaren wél tijdig en volledig had geïnformeerd over de deal met de familie Loonen. Allereerst is het vreemd dat hij deze bescheiden niet eerder aan bureau Hoffmann heeft verstrekt, al dan niet uit eigen beweging. Ook raar dat deze gegevens niet in het archief van Waterschap Limburg te vinden waren. Nog vreemder is dat de huidige CDA -dijkgraaf Patrick van der Broeck (oud-wethouder van Venray, oud-gedeputeerde Provincie Limburg) een brief ondertekent waarin staat dat Driessen integer heeft gehandeld bij de gronddeal en dat er van bevoordeling geen sprake was. Is dit een vriendendienst of heeft hij, zoals Driessen laat weten, dit gedaan onder de dreiging van een rechtszaak? In deze rechtszaak zou het dan draaien om de vraag of het dagelijkse bestuur van het Waterschap wel tijdig en volledig had geïnformeerd over de deal met de familie Loonen. Het bestuur vond van niet terwijl Driessen voor de vergadering waarin dit conclusie werd genomen wel de betreffende e-mails en berichten had verstrekt.

Het lijkt erop dat het dagelijks bestuur van het Waterschap geen zin heeft in een rechtszaak waar het gaat om de vraag of men, ondanks de door Driessen na het onderzoek verstrekte gegevens, vond dat er sprake was van niet tijdig en onjuist informeren. Puur juridisch gezien krijgt Driessen dan wellicht gelijk, maar dan draait het om een woordenspel waarbij het gezellige gesprek aan de keukentafel en alle gestelde voorwaarden en gunsten niet ter sprake komen.

Dat men ook, zoals Driessen nu van de daken schreeuwt, concludeert dat er van bevoordeling géén sprake was lijkt een brug te ver. Vraag het maar eens aan de boeren, veehouders en andere gegadigden voor de betreffende gronden.

Jan Loonen grijpt nu de brief van zijn ene CDA-vriend aan zijn andere CDA-vriend aan om, ook alweer onder dreiging van een rechtszaak, te pleiten voor rehabilitatie door de Gemeenteraad.

Over de deal zijn twee rapporten geschreven. Het onderzoeksbureau Berenschot concludeerde dat er bij Loonen op drie punten sprake was van énige schijn van belangenverstrengeling. Dit rapport, maar in feite ook andere situaties waarbij men over het handelen van de wethouders vraagtekens kon zetten, vormden de aanleiding voor het (voor het eerst in de Venrayse geschiedenis) wegsturen van de wethouder. Terecht merkt de Venrayse politiek op dat eerherstel er niet in zit. De conclusies zijn immers getrokken uit het rapport Berenschot. Een pyrrusoverwinning van Ger Driessen zal hem niet helpen.

Dreigen met rechtszaken of zelfs het in de rechtszaal bekritiseren van journalisten, de auteurs van “de Vriendenreuïnie” weten er alles van.

Heel misschien komt het tot een politieke discussie in de nieuwe raad en wordt er een motie ingediend om Jan te rehabiliteren. Zes stemmen voor staan bij voorbaat al vast.

Heeft er rondom de voormalige stort Venraysbroek een illegale ontgronding plaatsgevonden is de vraag. Dat er een grootschalige ontgronding heeft plaats gevonden staat als een paal boven water. In het ‘Cultuurtechnisch plan gebr. Loonen’ is weergegeven wat er allemaal veranderen zou. Dit plan is op 21 mei 2019 afgetekend door de in functie zijnde wethouder Jan Loonen en op 29 oktober 2019 door Arnold Jansen namens Waterschap Limburg.

Op de kaarten van dit plan is aangegeven dat er grootschalig drainage aangelegd zou worden. Omdat er beekdal hoogteverschillen aanwezig waren is het drainage plan in stukken opgedeeld. De hogere stukken kregen hun eigen drainage vak en de lagere dus ook. Een leiding- en putten plan zou nodig zijn om de drainage te realiseren. Uitvlakken van percelen was tot 30 centimeter toegestaan.

Cultuurtechnisch plan gebr. Loonen 

Frappant is dat het ‘Cultuurtechnisch plan gebr. Loonen’ afgetekend is na de vaststelling bestemmingsplan ‘Loobeek-Deelgebied De Spurkt en Venraysbroek’ op 30 oktober 2018.

Onderdeel van een procedure naar een vaststelling van een bestemmingsplan is dat belanghebbenden zoals omwonenden hun zienswijze en zorgen kenbaar kunnen maken. Wordt er voldoende met belanghebbenden rekening gehouden en is er kans dat er bijvoorbeeld schade optreedt door een veranderende grondwater huishouding?

Het cultuurtechnisch plan is ook nooit onderdeel geweest van de documenten die ten grondslag liggen aan de vaststelling van het bestemmingsplan ‘Loobeek-Deelgebied De Spurkt en Venraysbroek’. De belanghebbenden zoals de omwonenden hebben nooit aan zien komen dat er negatieve effecten in de grondwater huishouding zouden kunnen optreden. 

De vraag die nu voorligt is wie verantwoordelijk is voor de zettingsschade aan de huizen op de Endepoel. Extra fascinerend is dat het cultuurtechnisch plan helemaal niet is uitgevoerd zoals tussen de Loonens en het Waterschap overeengekomen. Er heeft voorafgaand aan het aanbrengen van de drainage een grote ontgronding plaatsgevonden. Onderstaand een beeld uit 2018 (Bron: AHN2) en 2021 (Bron: AHN4) hierop is duidelijk te zien dat de oorspronkelijke beekdal glooiingen verwijderd zijn. Alles is genivelleerd op biljartlaken niveau. Een berekening heeft aangetoond dat er ca. 71000 kubieke meter grond is verplaatst tot 2,5 meter diep. Dit alles zonder een ontgrondingsvergunning.

Algemene hoogtekaart Nederland 2018

Algemene hoogtekaart Nederland 2021

Bestemmingsplan Loobeek - deelgebied ‘De Spurkt’ en ‘Venrays broek’

Waren er wellicht archeologische waarden aanwezig? We zullen het nooit weten.

Het is publiekelijk bekend dat mensen die bij het project herinrichting Loobeekdal betrokken zijn geweest uitspraken hebben gedaan zoals “wat daar bij Loonen gebeurt is ongelooflijk”. Het wordt steeds duidelijker wat daar mee bedoeld werd. Bij het waterschap moet ondubbelzinnig duidelijk zijn dat er is afgeweken van het cultuurtechnische plan. Er werd intern binnen de projectorganisatie over gepraat. Waarom is er niet ingegrepen? Jan Loonen was 'wethouder' ten tijde van deze ontwikkelingen. Heeft die zich aan de wet gehouden of waren de belangen van de familie belangrijker?

Terugkijkend naar de 31 punten eisenlijst die tussen Ger Driesen en Jan Loonen is opgetuigd in november 2016 en de een definitie 32 puntenlijst is omgevormd in november 2000 wordt de wansmaak nog groter (bron: Hoffmann onderzoek 2021). Er zijn afspraken gemaakt over een pompgemaal in vanuit het afleidingskanaal die door het waterschap zou moeten worden gerealiseerd. Is er gewoon een zak gemeenschapsgeld overhandigd waarmee Loonen ongehinderd zijn eigen gang kon gaan?

Conclusie is dat de beerput “Herinrichting Loobeekdal” nog lang niet gedempt is. Zorgelijk is dat de instanties die hier bevoegd gezag zijn zoals Waterschap Limburg, Gemeente Venray en de Provincie Limburg betrokken zijn bij het project herinrichting. Er zal niet veel animo zijn om te gaan handhaven omdat dit ook meteen een brevet van onvermogen oplevert voor de handhavende instantie.

Gedupeerde huizenbezitters moeten achteraf reconstrueren en onderbouwen wat er zich allemaal heeft afgespeeld. Het waterschap, die is aangesproken op het onderwerp, vertoont tot op heden afwijzend en vermijdend gedrag in de vorm van vertragen en toedekken. Heeft het waterschap zijn toezichthoudende taak wel uitgevoerd of zijn er oogjes dichtgeknepen om de CDA-verhoudingen niet te verstoren?

Wordt het niet eens tijd voor onafhankelijk strafrechtelijk onderzoek van buiten de provincie? 

De gemeenteraadsverkiezingen staan voor de deur en dat gaan we na de vasteloavend vast merken. Kandidaten presenteren zich en verkiezingsprogramma’s zijn al te vinden. Het CDA verblijde de lezers van de Peel en Maas al met een cadeautje, een Vasteloavespuzzel. Men kon het niet laten om van een feest van verbroedering iets politieks te maken. In de woordzoeker kon gezocht worden naar allerlei woorden gerelateerd aan carnaval, zoals bijvoorbeeld Adjudanten, Jeugdprins en Vorstenraad. De zoekopdrachten Burgemeester en Wethouders zouden nog gelinkt kunnen worden aan de sleuteloverdracht op carnavalszaterdag, maar de zoekwoorden  Fatsoenlijk, Huisvesting, Wonen, Natuur en Vergunningen lijken toch wel erg politiek gekleurd.

Om er maar eentje uit te pikken ‘Wonen’. Aan dit item zal in de verkiezingstijd door, niet alleen het CDA, flink aandacht worden besteed. CDA-raadslid Guus Reintjes heeft hierop al een voorschot genomen. Aanleiding is het woningbouwproject De Lönse Plak. Op een perceel tussen de Brienshoekweg, de Van Berlostraat en de Pastoor Strijkersstraat in Leunen zijn 47 woningen gepland. Alleen….op de akker naast de geplande wijk wordt met pesticiden, ook wel gewasbeschermingsmiddelen genoemd, gespoten. Giftig spul, waarbij je niet te dichtbij moet wonen. De verkoper van de grond wil wel meewerken aan het stoppen met spuiten. Als compensatie moet hij dan wel een grote schuur naast zijn huis mogen bouwen. Hieraan wil de gemeente niet meewerken en dit is volgens gemeenteraadslid Reintjes niet in het belang van de behoefte aan huisvesting.  Hij oppert het idee van een motie, net in te dienen voor de verkiezingen, om de gemeente mogelijk hiertoe te dwingen. Er is behoefte aan woningen en daarbij komt volgens hem ook nog dat de boer geen financiële compensatie hoeft voor het verleggen van de spuitzone. Deze boer die, zoals verteld wordt, de betreffende grond verpacht heeft en dus zelf niet met gif spuit, ontvangt zeer zeker een uitstekende vergoeding voor de verkoop van zijn bouwterrein aan de projectontwikkelaar. Hierbij zal zeker rekening gehouden zijn met het beëindigen van activiteiten. Zo niet, dan kan dit natuurlijk nog. Het is aan de projectontwikkelaar of hij dit ervoor over heeft. Hopelijk kan er hierna volop gebouwd worden.

De gemeente wil door het voldoen aan deze nieuwe eis, geen precedenten stellen en laat zich terecht niet het mes op haar keel zetten. Als de boer wil blijven of laten spuiten moet hij de grond maar niet verkopen. Om nu met behulp van het CDA de schuld bij de gemeente te leggen, gaat wel heel ver. En om nog maar niet te spreken om hier verkiezingspropaganda van te maken.

Eerder was er commotie over het spuiten van Lelies aan de rand van Veltum. Dit mede naar aanleiding van gerechtelijke uitspraken waarin onderkend werd dat er mogelijk een relatie bestaat tussen deze insecticiden en aandoeningen als Parkinson. Het CDA bleef desondanks vol achter de betreffende spuiters staan. De betreffende middelen werden als iets onschuldigs aangeduid. In haar verkiezingsprogramma meldt men nu dat men wil dat er bij woningbouwprojecten zorgvuldig wordt omgegaan met spuitzones: “we beschermen de gezondheid van bewoners én houden rekening met de positie van onze agrariërs’. Misschien komt Guus Reintjes wel met een motie om het spuiten rond De Lönse Plak te verbieden, zodat er toch gebouwd kan worden.  Of betekent het rekening houden met de positie van de agrariër, dat hij een vette prijs krijgt voor de verkoop van de bouwgrond en als extraatje toestemming voor het bouwen van een grote schuur?

Dezelfde lelieteler die een brief op poten naar de gemeenteraad stuurde over de commotie over de spuitzone Veltum gaat tussen Leunen en Castenray een grote huisvesting (hé alweer een zoekwoord in de puzzel) voor buitenlandse arbeidskrachten realiseren. Bij het afgeven van de vergunningen melde de gemeente dat spuitzones waren opgegeven en dus niet in de weg zaten. Dat deze spuitzones benut werden door de bouwer van de huisvesting, de werkgever van al deze arbeidsmigranten en dezelfde is die waarschijnlijk elders gewoon verder spuit, werd hierbij niet vermeld.

De oplossing van de puzzel gaan wij trouwens niet verraden. 

Op Venlo-Transparant is een verhelderend artikel gepubliceerd over de macht die ondernemers creëren via beïnvloeding binnen politieke structuren, zoals gemeenteraden. Zijn er vazallen in de landelijke, provinciale en plaatselijke politiek?

Wilt u binnenkort gaan stemmen en denkt u met uw politieke keuze het verschil te maken? Lees dan onderstaande eens goed door. Voor wie zitten deze politieke partijen er nu eigenlijk? Voor u als burger of voor het grote geld?

Het Venlo-Transparant artikel zet de feiten uitvoerig op een rij en laat zien hoe geld, bedrijven en politieke functies in Limburg met elkaar verweven zijn. De bronnen spreken voor zich en zijn publiek beschikbaar, onder meer via berichtgeving in het AD.

Maar feiten alleen vertellen niet het hele verhaal. Wat betekenen al die verbanden voor de inwoner van Horst aan de Maas of Venray? Wat gebeurt er als je niet kijkt vanuit bestuurskamers of netwerklunches, maar vanuit de straat, de wijk, het buitengebied?

Wat gebeurt hier eigenlijk gezien door de bril van de gemiddelde kiezer die zich afvraagt: wie neemt hier eigenlijk de besluiten?

Het artikel op Venlo-Transparant

Centraal staat ondernemer Frank van Gool, medeoprichter van OTTO Work Force en voormalig mede-eigenaar van KaFra Housing.

In 2023 doneerde hij via zijn bv € 100.000 aan de VVD. Twee medebestuurders van OTTO Work Force deden daar elk € 50.000 bovenop. Zijn naam werd landelijk bekend na een opvallend optreden tijdens een verkiezingsdebat op SBS6, waar hij vragen stelde aan Pieter Omtzigt. VVD-leider Dilan Yeşilgöz bevestigde dat zij direct contact met hem had.

Uit interviews blijkt dat Van Gool contacten onderhoudt met meerdere partijen. Ook Emile Roemer, eerder voorzitter van het Aanjaagteam Bescherming Arbeidsmigranten, had intensief contact in dat kader. Rond de sector bewegen zich bovendien oud-politici, bestuurders en topambtenaren die overstappen naar bedrijven actief in arbeidsmigrantenhuisvesting.

In Noord-Limburg verrezen in korte tijd grootschalige woonlocaties voor arbeidsmigranten. Projecten werden in recordtempo gerealiseerd, terwijl omwonenden vaak langdurige procedures moesten voeren. Van Gool gebruikt ‘Roemer-proof’ als marketing slogan.

Klik hier voor het volledige artikel op Venlo-Transparant

Democratie of netwerk ten dienste van ondernemers?

Wat hier zichtbaar wordt, is geen toevallige samenloop van omstandigheden. Het is een netwerk. Een ondernemer met veel geld die zijn invloed zorgvuldig uitbreidt.

Een ondernemer met veel geld investeert niet alleen in vastgoed en uitzendkrachten, maar ook in politieke relaties. Hij doneert grote bedragen. Hij onderhoudt directe lijnen met partijleiders. Hij spreekt met politici van links tot rechts. Hij beweegt zich in besloten netwerken waar burgers niet komen. Als voorbeeld de Nationale Aspergepartij, waar bestuurders en bedrijfsleven elkaar gezellig in het Hilton onder vier ogen treffen. Op 26 april 2026 gaat het weer lekker los, politiek en ondernemers maken er weer een gezellige boel van deels op kosten van u en ik (Provincie Limburg is hoofdsponsor van dit treffen). Toegang tot de Nationale Aspergepartij is uiteraard uitsluitend op persoonlijke uitnodiging. Pottenkijkers uit Limburg zijn natuurlijk niet welkom ondanks we eraan meebetalen.

 Formeel is er niets strafbaars bewezen. Maar democratie draait niet alleen om wat wettelijk mag. Democratie draait om gelijke toegang tot macht en besluitvorming. Wanneer grote geldschieters rechtstreeks contact hebben met ministers, gedeputeerden en partijleiders, terwijl burgers afhankelijk zijn van inspreken tijdens een raadsvergadering van vijf minuten, ontstaat een scheef speelveld. Het risico is niet alleen daadwerkelijke corruptie, maar ook verlies van vertrouwen. En zonder vertrouwen functioneert een democratie niet. Het probleem zit niet alleen in geld. Het zit in verwevenheid.

Wanneer bedrijven afhankelijk zijn van vergunningen, bestemmingsplannen en handhaving, en tegelijkertijd nauwe banden hebben met bestuurders en partijen, ontstaat een afhankelijkheidsrelatie. Zelfs als alles juridisch klopt, blijft de vraag of het politiek zuiver is.

In Limburg komt daar een geschiedenis bij van bestuurlijke kwesties en discussies over transparantie. Commissaris van de Koning Emile Roemer erkende zelf dat het probleem in de provincie vooral zit in de manier waarop transparantie is ingericht. Maar wie het netwerk herkent, ziet vooral dat dezelfde namen, functies en belangen steeds terugkomen. Zoals reeds gemeld is de provincie Limburg hoofdsponsor van de Nationale Aspergepartij. Blijkbaar is dit voldoende argument om dit besloten feestje te rechtvaardigen en transparantie maar even te laten voor wat het is.

Voor de gewone burger voelt het alsof hij mag inspreken, maar niet meebeslissen. Tijdens het inspreken zitten de coalitiepartijen verveeld op hun IPad’s te kijken en de oppositiepartijen zijn machteloos en hebben buikpijn omdat de beslissingen toch al zijn genomen. Alsof procedures bestaan, maar de uitkomst al vaststaat. Dat ondermijnt vertrouwen. En zonder vertrouwen verliest democratie haar fundament.

De gemeenteraad verkiezingen

Komen er met de komende gemeenteraad verkiezingen vertegenwoordigers van bedrijfsbelangen in de raadszalen van De gemeente Horst aan de Maas en Venray?

Neem Leo van Megen.

Hij is financieel directeur bij KaFra Housing. Tegelijk is hij secretaris van de VVD Horst aan de Maas en secretaris van de Stichting Vrienden van de VVD Venlo. Nu is hij kandidaat voor de gemeenteraad van Horst aan de Maas.

Dat betekent dat iemand die dagelijks verantwoordelijk is voor de financiële koers van een groot huisvestingsbedrijf straks mogelijk meebeslist over bestemmingsplannen, vergunningen en toezicht in dezelfde regio waar dat bedrijf actief is.

Zelfs als hij zich formeel terugtrekt bij bepaalde dossiers, blijft de vraag hangen: hoe onafhankelijk kan een raadslid zijn wanneer zijn werkgever direct belang heeft bij gemeentelijke besluiten?

De burger ziet geen strikte scheiding, maar een overlap.

Dan Robert Kurzak.

Sinds 2006 actief bij OTTO Work Force, sinds 2019 bij KaFra Housing, inmiddels vastgoeddirecteur. Hij staat hoog op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad in Venray.

Dit is geen kleine functie. Als vastgoeddirecteur houdt hij zich bezig met locaties, uitbreidingen, plannen en investeringen. Juist dat zijn onderwerpen die in de gemeenteraad op tafel komen.

De combinatie is op zijn minst wrang. In de raad krijg je toegang tot beleidsvoornemens, toekomstige bestemmingswijzigingen en politieke gevoeligheden. Dat is waardevolle informatie voor een vastgoedspeler als KaFra Housing.

Ook hier geldt: misschien is alles netjes geregeld op papier. Maar voor de inwoner van Venray blijft het gevoel hangen dat de scheidslijn tussen algemeen belang en bedrijfsbelang dun wordt.

En dan Leon Litjens, nog een stap verder.

Voormalig wethouder, nog steeds ‘ambassadeur’ bij Work and Stay, en met nieuwe wethouder-aspiraties.

Dat gaat verder dan een zetel in de raad. Een wethouder zit in het dagelijks bestuur. Een wethouder stuurt ambtenaren aan, onderhandelt over projecten en bepaalt mede de koers voordat de raad überhaupt stemt.

Als iemand met een actieve rol in een sector die direct afhankelijk is van gemeentelijke besluitvorming wethouder wil worden, dan schuurt dat nog harder. Dan gaat het niet alleen om meestemmen, maar om richting geven.

Voor burgers is dat moeilijk te rijmen. Hoe onafhankelijk kan beleid zijn wanneer bestuurders zelf geworteld zijn in de bedrijfstak die het meest profiteert van dat beleid?

De kernvraag

Niemand beweert hier dat individuen strafbare feiten plegen. Het punt is groter dan dat.

Het gaat om een systeem waarin economische macht en politieke macht steeds dichter tegen elkaar aan schuiven. Waarin donaties, netwerken, functies en kandidatenlijsten elkaar kruisen. Waarin achterdeurtjes tussen bestuur en bedrijfsleven eerder regel dan uitzondering lijken.

De burger ziet dat en trekt zijn conclusies.

Op verkiezingsdag stemt hij formeel op een partij of persoon. Maar in zijn achterhoofd speelt een andere vraag: stem ik op een volksvertegenwoordiger, of indirect op een bedrijfsbelang dat lak heeft aan mijn belang als burger?

Nu de voorbereidingen voor de gemeenteraadsverkiezingen op gang komen, staat het CDA in Venray op een kruispunt. De partij belandde daar de afgelopen periode op de oppositiebank, na de politieke nasleep van de Loobeekdalaffaire. In 2021 traden wethouders Jan Loonen en Anne Thielen af. Het vertrouwen kreeg een knauw, niet alleen in personen, maar in bestuursstijl.

Nu is Thielen terug als fractievoorzitter van het Christen-Democratisch Appèl in Venray. Jong, energiek, politiek ervaren. En mogelijk opnieuw met de ambitie om wethouder te worden als het CDA wint. Dat roept een principiële vraag op: kan een partij die landelijk zegt te willen breken met “mastodontengedrag” lokaal zonder duidelijke rekenschap terugvallen in oude patronen?

De landelijke lijn: geen mastodonten

CDA-partijleider Henri Bontenbal heeft uitgesproken 'geen mastodonten' in zijn fractie te willen. Daarmee doelt hij op bestuurders die zich onaantastbaar wanen, sterk leunen op hun netwerk en politieke overleving belangrijker maken dan publieke verantwoording. Joep Dohmen heeft in zijn boek De Vriendenrepubliek goed omschreven hoe zulke figuren gedijen in de habitat van de Limburgse bestuurscultuur. Bontenbal kan die niet meer gebruiken, zijn boodschap is helder: ervaring is waardevol, maar alleen als zij gepaard gaat met transparantie en zelfreflectie. Dit is niet vrijblijvend maar stuurt op cultuurverandering.

In Venray wringt het. De Loobeekdalaffaire leidde tot politieke verantwoordelijkheid en aftreden. Dat is op zichzelf een kracht van het systeem. Bestuurders stappen op wanneer het vertrouwen is geschaad. Maar aftreden is niet hetzelfde als afrekenen

Tot op heden is er geen expliciete, publiek zichtbare reflectie geweest waarin helder wordt benoemd:

- Welke bestuurlijke fouten zijn gemaakt?
- Welke lessen zijn getrokken?
- Hoe wordt herhaling voorkomen?

Zonder zo’n proces ontstaat het risico dat aftreden slechts een tijdelijke onderbreking is geen wezenlijke breuk.

Wat is mastodontengedrag eigenlijk?

Mastodontengedrag is niet leeftijdsgebonden. Het gaat niet om hoe lang iemand meedraait, maar om houding. Het is zichtbaar wanneer:

- Politieke verantwoordelijkheid wordt geminimaliseerd.
- Netwerk en positie zwaarder wegen dan publieke verantwoording.
- Kritiek wordt gezien als aanval, niet als kans tot verbetering.
- Terugkeer vanzelfsprekend wordt geacht.

Juist jonge bestuurders kunnen in dat patroon vervallen wanneer zij snel institutionele macht vergaren en daar moeilijk afstand van nemen.

Het risico voor Venray

Als Thielen bij verkiezingswinst opnieuw wethouder zou worden zonder dat eerst expliciet rekenschap is afgelegd, kan dat het beeld bevestigen dat er weinig werkelijk is veranderd.
at risico is niet alleen moreel, maar strategisch:

- De Venrayse kiezers die eerder het vertrouwen verloren, zullen niet terugkeren.
- Coalitiepartners kunnen terughoudend zijn.
- De oppositie zal het dossier blijvend agenderen.

Een partij die zegt te vernieuwen, maar lokaal terugvalt in onuitgesproken continuïteit, ondermijnt haar eigen geloofwaardigheid.

Eerst rekenschap, dan ambitie

Ambitie op zichzelf is legitiem. Politiek is geen strafbank. Maar de volgorde is cruciaal:

- Volledige en zichtbare reflectie op de Loobeekdalaffaire.
- Erkenning van gemaakte fouten, ook persoonlijk.
- Concrete bestuurlijke verbetermaatregelen.

Pas daarna: een gesprek over een mogelijke terugkeer in het college.

Dat is geen persoonlijke afrekening, maar een democratische voorwaarde. Bestuurlijke verantwoordelijkheid eindigt niet bij aftreden; zij begint daar vaak pas echt.
De keuze voor Venray

Venray kan kiezen voor herstel van vertrouwen door openheid. Of voor een pragmatische terugkeer naar bekende gezichten zonder diepgaande verantwoording.

ls het CDA in Venray de landelijke koers van Bontenbal serieus neemt, dan betekent dat: geen vanzelfsprekende terugkeer naar het stuur. Niet omdat ervaring ongewenst is, maar omdat geloofwaardigheid voorafgaat aan positie.

Wie opnieuw wethouder wil worden na een affaire, moet eerst laten zien dat hij of zij begrijpt waarom het misging en wat er fundamenteel anders moet.

Zonder die stap dreigt het gevaar dat Venray niet kiest voor vernieuwing, maar voor een jonge mastodont aan het roer.

Hebt u vragen voor Anne Thielen laat het ons weten!