Displaying items by tag: californiebv

Waarom Limburg maar niet leert van zijn eigen schandalen

Door een belastingbetaler die het zat is

Er is iets grondig mis in Limburg. Terwijl gewone burgers hun belastingcenten keurig afdragen, lezen we over de Californië-affaire in Venlo – een nieuw hoofdstuk in het eindeloze boek van Limburgse bestuurlijke zelfgenoegzaamheid.
Een grondbedrijf, deels in publieke handen, verkoopt percelen aan de eigen directeur tegen dumpprijzen. Andere kopers betaalden drie keer zoveel. De rechter oordeelt dat er miljoenen moeten worden terugbetaald. En wat doen de bestuurders? Ze regelen het onderling. De schade wordt afgekocht, vermoedelijk met publiek geld.

De hoofdrolspelers? Bekenden. Lokale bestuurders die elkaar al jaren kennen, politici die elkaar de hand boven het hoofd houden, en een gouverneur – Emile Roemer – die vooral rust wil uitstralen, niet verantwoordelijkheid. Weer klinkt het vertrouwde refrein: “Er zijn fouten gemaakt, maar we gaan door.”
De echte consequenties? Geen. Niemand stapt op. Niemand zegt: “Dit is mijn fout.”

De vriendenreünie in actie

Wat hier gebeurt, past naadloos in het patroon dat onderzoeksjournalisten Joep Dohmen en Paul van der Steen al beschrijven in hun boek De Vriendenreünie: Limburgse praktijken. Hun conclusie is pijnlijk helder: Limburg kampt niet met incidenten, maar met een systeem.
Een bestuurscultuur waarin macht, vriendschap en belangenverstrengeling hand in hand gaan. Waar toezichthouders en bestuurders elkaar kennen van dezelfde borrels, politieke netwerken of carnavalsverenigingen. Waar men liever intern “een oplossing zoekt” dan publiek verantwoording aflegt.

Dohmen en Van der Steen laten zien hoe weinig er is veranderd sinds De Vriendenrepubliek uit 1996. De woorden zijn moderner geworden – men spreekt nu over “publiek-private samenwerking” en “regionale innovatie” – maar onder de oppervlakte is het dezelfde gesloten kring van oude bekenden die elkaar de bal toespelen.

De prijs van geslotenheid

Wat de burger ziet, is pijnlijk voorspelbaar:

• Geen politieke verantwoordelijkheid. Bestuurders blijven zitten, ook als hun organisatie miljoenenverlies lijdt.
• Geen transparantie. Dossiers verdwijnen in juridische mist, of worden weggemoffeld onder “gevoeligheid”.
• Geen toezicht dat bijt. Het Openbaar Ministerie kijkt weg zodra het politiek wordt. De gouverneur houdt zich stil “in afwachting van het proces”.

En ondertussen betalen wij, de belastingbetalers, voor hun bestuurlijke ritselwerk. De schade van de Californië-affaire zal – hoe men het ook noemt – uiteindelijk worden verhaald op publieke middelen. Precies zoals dat ging in eerdere Limburgse debacles: van het DSM-terrein tot de provinciale subsidieschandalen.

Het vertrouwen is op

De burger walgt – niet uit cynisme, maar uit vermoeidheid. We zien bestuurders die met een glimlach verklaren dat ze “leren van deze zaak”, om vervolgens door te gaan alsof er niets is gebeurd.
We zien een politiek systeem dat zichzelf beschermt in plaats van het publieke belang.
En we zien een provinciale top die het woord “integriteit” zo vaak gebruikt dat het zijn betekenis verliest.

Limburg hoeft niet perfect te zijn. Maar het verdient wél bestuurders die verantwoordelijkheid nemen, open kaart spelen en afstand houden tot hun eigen netwerk.
Zolang dat niet gebeurt, blijft de provincie gevangen in haar eigen vriendenreünie – en blijft de burger betalen voor hun fouten.

Echte verandering begint met consequenties

De enige manier om de Limburgse bestuurscultuur te veranderen, is door eindelijk daden te verbinden aan woorden. Dat betekent: bestuurders die aftreden na falen. Dossiers die openbaar worden. En een Openbaar Ministerie dat niet buigt voor politieke druk, maar zijn werk doet – onafhankelijk en zichtbaar.

Tot die dag blijft het hier bij hetzelfde scenario: bestuurders regelen het onderling, de burger betaalt, en Limburg leert niets.

Het werk zit erop! Tienduizend banen gecreëerd voor hoofdzakelijk buitenlandse werknemers die actief zijn in de grote logistieke megahallen. De mens als hulpmiddel binnen een vorm van moderne menshouderij ten dienste van de aandeelhouders.

Van Heugten ziet zijn werk voltooid. In totaal werd 386 hectare ontwikkeld als bedrijfsterrein, waarvan nog maar 28 hectare te koop staat. Verder is nog 75 hectare te ontwikkelen. Het is niet duidelijk of het Venrayse kruimelindustrieterreintje op de Spurkt ook nog binnen de scope van de genoemde 75 ha. valt. Oeps, sorry! Smakterheide-Noord wordt het nu genoemd vanwege de beladen naam Spurkt.

Waar is het ook al weer allemaal begonnen?

In 2011 zijn er een aantal ingrediënten in een structuurvisie genoemd die door Provincie Limburg en gemeenten in de regio werd opgesteld.

Een gebied:

• Met uitstekende verbindingen,
• Met mooie, ook nieuw aangelegde, natuur en landschap. Een groene omgeving waar je kunt fietsen, wandelen en sporten.
• Waar bedrijven uit de regio ruimte vinden om te groeien én waar plek is voor nieuwe bedrijven.
• Dat vooral zorgt voor de toekomst. Waar ook jongeren een mooie baan en toekomst vinden.
• Een gebied waar innovatie en duurzaamheid áltijd centraal staan.

Tja, het is maar door welke bril je het ziet. Het is een feit dat de omwonenden van Greenport en de gemeenteraad van Horst aan de Maas de ontwikkelingen spuugzat zijn.

Lekker fietsen, wandelen en sporten in een groene omgeving op een industrieterrein? Jongeren een mooie baan, bedoelen we hier de jongere arbeidsmigranten? Groei voor regio bedrijven?, Ja, als je Chinese en buitenlandse investeerders ook als regionale beschouwt. De wereld is inmiddels als een dorp te zien toch? Greenport is niets meer en minder dan het pakhuis voor Duitsland. Nederland heeft dusdanig gunstige regelingen dat het veel slimmer is om een Duits pakhuis net tegen Duitsland in Nederland te hebben. Van de Achterhoek tot onder in Limburg heeft de grensregio een ernstige uitslag in de vorm van grote logistieke dozen. Innovatie en duurzaamheid als greenwashing voor pakhuizen in de reclamefolder.

Inmiddels is ook de huisvesting van al de buitenlandse werknemers een verdienmodel geworden. Niks sociale woningbouw voor de minimaal betaalde buitenlandse arbeidskrachten in noord Limburg. De zuur verdiende centjes moeten nog afgeroomd worden voor huisvestingskosten. Van Gool van Kafra Housing heeft €100.000,--, verdiend op de buitenlandse werknemers, gebruikt om de landelijke VVD kas te spekken. Pervers!

De gemeenteraad van Horst aan de Maas heeft de wens om vanaf nu de grote logistieke reuzen te weren. De laatste hectaren zijn voor kleine bedrijven uit de regio en er moet een robuuste groene buffer komen tussen Sevenum en Greenport. Dus geen schaamrandjes groen waar de mens en de aanwezige dieren het maar mee moeten doen.

Echter voor het weren van de logistieke reuzen wordt een prijs betaald!  De gemeenteraad van Horst aan de Maas lijkt dit verlies voor lief te nemen aldus een artikel in de Limburger.

De aandeelhouder Horst aan de Maas is schijnbaar het concept van grote blokkendozen op mega industrieterreinen beu.

Het wordt nu interessant om te volgen of de gemeenteraad van Horst aan de Maas terug in zijn hok wordt gestuurd door Greenport. Zeker in het licht van de doofpotstrategie rondom een corruptiegeval dat nog speelt. Een van de aandeelhouders van Californië B.V. is ontwikkelbedrijf Greenport Venlo. Bij Greenport zijn de gemeenten Venlo, Venray en Horst aan de Maas grootaandeelhouder. De Limburger meldde dat in 2021 toenmalig wethouder Rudy Tegels van Horst in een aandeelhoudersvergadering nog vragen stelde over mogelijke belangenverstrengeling. Die vragen werden vakkundig gepareerd door Ruud van Heugten, directeur van Ontwikkelbedrijf Greenport.

De duistere miljoenendeal rond een knooppunt bij Venlo: hoe kon directeur Lodewijk Burghout van ontwikkelbedrijf Californië B.V. bijna 30 hectare grond kopen voor een vriendenprijs? 30 euro per vierkante meter was de gangbare prijs voor dergelijke grond. Burghout betaalde bij deals in 2019 en 2020 nog geen negen euro per vierkante meter. Dit is niets meer of minder dan gestolen grond.

Nu, eind november 2023, is er enige helderheid. Burghout treft Blaam door handelen met voorkennis. De commissarissen die toezicht moesten houden zaten ook fout. De aandeelhouders blijven buiten schot omdat onderzoek naar deze relatie niet binnen de onderzoeksopdracht van advocaat Frans Stibbe zat. Dit laatste is trouwens een gangbare strategie om politieke bestuurders uit de wind te houden. 

Inmiddels hebben twee benadeelde tuinders stappen ondernomen. Bij de verkoop aan Burghout zijn afspraken geschonden. De ondernemers claimen miljoenen euro’s bij Californië BV. Ze kochten zelf jaren geleden grond van het grondbedrijf. In het koopcontract stond volgens hen dat Californië BV andere kavels niet goedkoper zou verkopen dan de prijs die met de tuinders was afgesproken. Dit om een eerlijke speelveld in balans te houden.

Corruptie is misbruik maken van publieke macht voor privaat gewin. Is hier spraken van corruptie?

Voor de strafbaarheid van corruptie geldt altijd dat de bepalingen in het Wetboek van Strafrecht bepalend zijn.

• Niet-ambtelijke corruptie: Artikel 328ter Wetboek van Strafrecht
• Ambtelijke corruptie: Artikelen 177/178 (actieve omkoping) en artikelen 363/364 (passieve omkoping) Wetboek van Strafrecht

Voegt van Heugten nu uit omdat dit nu strafrechtelijk wordt onderzocht en de aandeelhouders daarbij toch aan de beurt komen? Verlaten de ratten het zinkende schip Greenport?

We zouden door alle onfrisse praktijken de Venrayse wens om een industrieterrein van 20 hectare te ontwikkelen bijna vergeten. Dit moet ook een industrieterrein worden met kleine kavels waar geen plek is voor grote megahallen. Het weren van logistieke reuzen op de laatste terreinen van Greenport bij Sevenum zou een miljoenen verlies betekenen. Geld dit ook voor Smakterheide Noord (lees: Spurkt)? 

In het VT artikel Begint het kaartenhuis Greenport in te storten? hebt u kunnen lezen dat er een stinkdossier onder de oppervlakte lag. Inmiddels heeft de Limburger informatie gekregen van een moedige klokkenluider die dit stinkdossier nu in volle omvang aan het licht heeft gebracht. Een geheim verklaard rapport uit onderzoek van Frans Stibbe van Ivy advocaten naar de Californië-affaire is door De Limburger ingezien en de bevindingen zijn onthutsend. De provincie heeft het Limburgs parlement in het duister gehouden in de Californië-affaire.

Een korte samenvatting van bevindingen en conclusies van De Limburger:

• De voormalige directeur Burghout van Californië BV heeft gebruik gemaakt van voorkennis. In zijn hoedanigheid als directeur van Californië was Burghout de enige bieder die volledig op de hoogte was van alle uitdagingen waarmee Californië te maken had. Naar recente bevindingen blijkt dat hij hier maximaal van heeft geprofiteerd. Met behulp van voorkennis wist hij beide percelen te verwerven voor bedragen die vele miljoenen euro's lager lagen dan de werkelijke waarde.
• Het hoogste niveau van de provincie heeft besloten dat het volledige onderzoek naar de omstreden miljoenendeal strikt vertrouwelijk moet blijven. Gedeputeerde Satijn geeft aan dat hij Provinciale Staten heeft ingelicht over de gekozen aanpak. Verschillende Statenleden geven aan zich niet te herinneren dat er ooit is medegedeeld dat zij geen toegang zouden hebben tot het rapport van Stibbe. Opmerkelijk genoeg lijkt de provincie, nog voordat enig onderzoek is uitgevoerd, te accepteren dat niet alleen het rapport geheim blijft, maar dat zelfs de eindversie niet beschikbaar zal worden gesteld. Hoewel de onderzoeksopdracht door Californië BV aan Stibbe is gegeven, blijkt dat de provincie, als indirecte aandeelhouder, zich inhoudelijk intensief heeft bemoeid met het rapport. Hierbij is bepaald welke aspecten wel en niet onderzocht moesten worden, en er is uitgebreid commentaar geleverd op het concept van Stibbe’s bevindingen. De Limburger concludeert dat deze kwestie feitelijk een doelbewust opgezette doofpotconstructie betreft. In een document dat bijna niemand mag hebben, maar dat toch bij De Limburger terecht is gekomen, staat duidelijk vermeld dat de provincie wel degelijk op de verzendlijst van de onderzoeker stond.
• Op het moment dat De Limburger officieel informeert of de provincie het concept- of eindrapport in handen heeft gekregen, luidt het antwoord dat dit niet het geval is. Wanneer echter de provinciale betrokkenheid, zoals duidelijk weergegeven in het geheime rapport, wordt aangekaart, verklaart de woordvoerder van Satijn dat enkele hooggeplaatste ambtenaren gedurende korte tijd het conceptrapport mochten lezen, maar dat zij het niet langer in hun bezit hebben. Satijn zelf beweert het rapport nooit te hebben gezien. Direct betrokkenen lijken er alles aan te doen om democratische controle te omzeilen en nieuwsgierige journalisten op afstand te houden. Meerdere insiders in de Limburgse politiek stellen dat het volstrekt ongeloofwaardig is dat provincieambtenaren een politiek gevoelig document in handen hebben, er uitvoerig op reageren en dit niet delen met de verantwoordelijke gedeputeerde. Het feit blijft dat er is ingestemd met de gekozen werkwijze van geheimhouding, en het is ook duidelijk dat er pogingen zijn gedaan om buitenstaanders op afstand te houden. Het gebruik van dergelijke praktijken door de overheid of aan haar gelieerde bedrijven om eigen handelen te verbergen of vriendjes te beschermen, is laakbaar en ondermijnt het vertrouwen.
• Uit het eindrapport komt naar voren dat voormalig directeur Burghout aanzienlijk meer misbruik heeft gemaakt van voorkennis en belangenverstrengeling dan aanvankelijk bekend was. Hij diende op kosten van Californië vergunningen in voor zijn eigen bedrijf. Zonder overleg met de commissarissen gaf Burghout namens Californië opdrachten voor de taxatie van grond die hij zelf wilde aankopen. Hij informeerde een notaris onvolledig over het verkoopproces en verkreeg zo juridisch groen licht voor de verkoopprocedure. Burghout minimaliseerde de biedingen van concurrenten en verzweeg het feit dat hij al een vergunning had voor zonnepanelen op kavel 16, terwijl het verkoopproces nog gaande was. Het is overduidelijk dat Lodewijk Burghout persoonlijk voordeel heeft gehaald uit de grondtransactie. Andere bieders brachten hogere biedingen uit voor de percelen 5 en 16 dan Burghout. Als gevolg van deze onregelmatigheden werd Burghout in 2020 bijna op staande voet ontslagen.
• Ruud van Heugten's betrokkenheid trekt eveneens de aandacht. Voorheen bekleedde hij de functie van directeur bij Greenport Venlo en was hij vanuit die positie aandeelhouder van Californië. Jan Hulsen, de voorzitter van de Raad van Commissarissen, raadpleegde Van Heugten regelmatig als klankbord. Volgens Hulsen was Van Heugten volledig op de hoogte van alle ontwikkelingen. Hulsen deelde ook informatie over de misstappen en belangenverstrengeling van directeur Burghout met hem. Desondanks greep Van Heugten niet in; hij keurde de grondtransacties goed en rechtvaardigde ze later tijdens de aandeelhoudersvergadering van Greenport. Bovendien blijkt dat Van Heugten een discutabele rol heeft gespeeld bij de verkoop van kavel 16 in 2020.
• Commissaris Jan Hulsen maakt zich zorgen. Hij vraagt zich af hoe om te gaan met Burghout en Roeffel en wat te doen als de situatie escaleert. Van Heugten probeert hem gerust te stellen en adviseert Hulsen om zich geen zorgen te maken. Als Roeffel bij Van Heugten klaagt, belooft deze onmiddellijk Hulsen te waarschuwen. Het feit dat Roeffel via Etriplus voor Greenport werkt en Van Heugten daar de leiding heeft, biedt Hulsen de nodige bescherming. Van Heugten stemt ook meteen in met de verkoop van kavel 16 aan Burghout. Roeffel besluit de kwestie niet verder aan te kaarten, zodat Van Heugten niet hoeft in te grijpen.

In deze kwestie is duidelijk geworden dat voormalig directeur Burghout van Californië BV op significante wijze misbruik heeft gemaakt van voorkennis en belangenverstrengeling. Het eindrapport onthult diverse misstanden, zoals het indienen van vergunningen op naam van Californië voor zijn eigen bedrijf en het verstrekken van opdrachten voor grondtaxatie zonder overleg met commissarissen. Burghout heeft een notaris onvolledig geïnformeerd over het verkoopproces, waardoor hij juridische goedkeuring kreeg voor de verkoopprocedure. Bovendien heeft hij biedingen van concurrenten gebagatelliseerd en cruciale informatie over de verkoop van kavel 16 verzwegen. Ook valt op dat voormalig directeur Burghout aantoonbaar heeft geprofiteerd van de grondtransactie, waarbij andere bieders hogere bedragen boden voor percelen 5 en 16.

Daarnaast is de rol van Ruud van Heugten, voorheen directeur van Greenport Venlo, opvallend. Hij was goed op de hoogte van de situatie, maar greep niet in en keurde de grondtransacties goed. De provincie lijkt actief betrokken te zijn geweest bij het geheime rapport, waarbij gekozen werd voor geheimhouding en het buiten de deur houden van democratische controle en nieuwsgierige journalisten. Dit heeft geleid tot een opzettelijk gecreëerde doofpotconstructie. Het feit dat het volledige onderzoek naar de miljoenendeal nooit openbaar mag worden en de provincie zelfs de eindversie niet krijgt, onderstreept de ondoorzichtige gang van zaken. Deze praktijken schaden het vertrouwen in de overheid en aan haar gelieerde bedrijven.

Geachte Gouverneur Roemer van de provincie Limburg,

Na grondige analyse van de recente kwestie rondom Californië BV, willen wij u het volgende advies voorleggen. Het is evident dat de voormalige directeur, Burghout, aanzienlijk misbruik heeft gemaakt van voorkennis en belangenverstrengeling, wat heeft geleid tot ernstige misstanden in de grondtransacties. Deze kwestie werpt ook een schaduw op de rol van Ruud van Heugten, de voormalige directeur van Greenport Venlo, en de betrokkenheid van de provincie op bestuurlijk niveau en op ambtelijk niveau, bij het geheime rapport.

Het dossier heeft alle kenmerken van corruptie en dat is strafbaar. De Rijksrecherche kan u daarbij ondersteunen. Een van de belangrijkste taken van de Rijksrecherche is het opsporen en onderzoeken van (mogelijk) strafbaar gedrag van ambtenaren. Het betreft veelal kwesties waarin de handelswijze van ambtenaren schadelijk is voor de betrouwbaarheid en integriteit van de overheid. Het gaat bijvoorbeeld om het lekken van vertrouwelijke informatie, het vervalsen van documenten of het vragen of aannemen van geld of diensten (omkoping).

Om het vertrouwen van het publiek te herstellen en volledige transparantie te waarborgen, raden wij de volgende stappen aan:

• Onafhankelijk Onderzoek: Initieer een onafhankelijk onderzoek naar de handelingen van Burghout, Van Heugten en andere betrokkenen. Dit onderzoek moet zich richten op mogelijke schendingen van wet- en regelgeving, alsmede de rol van de provincie, gemeenten en andere aandeelhouders in dit geheel.
• Volledige Openbaarmaking: Zorg ervoor dat het volledige onderzoeksrapport openbaar wordt gemaakt, inclusief alle relevante feiten en bevindingen. Dit bevordert transparantie en versterkt het vertrouwen van het publiek.
• Aanscherpen Toezichtsmechanismen: Herzie en versterk de toezichtsmechanismen om belangenconflicten en misbruik van voorkennis in de toekomst te voorkomen. Implementeer duidelijke protocollen voor transparantie en rapportage.
• Verantwoordelijkheid Nemen: Indien uit het onderzoek blijkt dat personen verantwoordelijk zijn voor wangedrag, neem dan passende maatregelen en overweeg juridische stappen waar nodig.
• Heroverweging van Geheimhouding: Heroverweeg het beleid ten aanzien van geheimhouding om ervoor te zorgen dat het in overeenstemming is met de principes van goed bestuur en de belangen van het publiek dient.

Dit advies is bedoeld om recht te doen aan de ernst van de situatie en de integriteit van het Limburgs bestuur te waarborgen. Bij een vermoeden van corruptie is er een aangifteplicht voor ambtenaren dus ook u Gouverneur. Dit valt onder de algemene aangifteplicht (artikel 160 van het wetboek van Strafvordering) en specifieke aangifteplicht voor openbare colleges en ambtenaren (artikel 162 uit het wetboek van Strafvordering).  We vertrouwen erop dat u deze aanbevelingen serieus zult nemen en actie onderneemt in het belang van een transparante en ethische bestuurspraktijk. Mest de zaak uit en als de ratten het schip niet zelf verlaten help deze dan een handje.

Met hoogachting,

Venray-Transparant

De provincie Limburg overweegt om circa 600 arbeidsmigranten te huisvesten op het bedrijventerrein Greenport bij Venlo, een locatie die expliciet niet voor bewoning bestemd is volgens bestemmingsplan en provinciaal beleid. Dit zou indruisen tegen de eigen regels en beleid, maar lijkt desondanks serieus onderzocht te worden. NOS Nieuwsuur meld "het mag niet en toch lijken arbeidsmigranten in Venlo hier gehuisvest te worden".

Het plan wordt voorgesteld in het kader van een aanvraag van webwinkelgigant VidaXL, die naast een groot distributiecentrum ook woonruimte voor arbeidsmigranten en een vrachtwagen-parkeerplaats wil realiseren.

Waar stinkt het hier in Limburg (weer!):

• Eigen regels? Weggeblazen: Het terrein is formeel alleen bedoeld voor bedrijven; bewoning staat er expliciet niet toe en het bestemmingsplan sluit huisvesting voor arbeidsmigranten uit. Provinciaal beleid schrijft zelfs voor dat nieuwe woningen alleen binnen stedelijke gebieden zijn toegestaan en niet op geïndustrialiseerde, risicovolle locaties. .
• Ambtenaren in tweestrijd: Provinciale ambtenaren wijzen erop dat het verlenen van een vergunning tegen eigen beleid ingaat, maar noemen tegelijk dat trage vergunningverlening de financiële positie van het eigen ontwikkelbedrijf Greenport onder druk zet. Greenport zou circa €20 miljoen moeten ontvangen van de grondverkoop aan VidaXL, maar moest al €16 miljoen noodkrediet opnemen.
• Belangenverstrengeling of toch corruptie? De provincie dient als aandeelhouder van Greenport en als vergunningverlener een mooie paradox: verkoper én scheidsrechter in één. Hoogleraren beschrijven dit als schijn van belangenverstrengeling. Lees hier de mening van Universtiteit leiden.
• Politieke afweging: Gedeputeerde Marc van Caldenberg (SP) erkent dat het plan formeel niet past, maar lijkt er toch voor te willen stemmen omdat arbeidsmigranten nu “op straat of in het bos” verblijven, aldus zijn woorden.

Kortom: Limburg lijkt bereid om haar eigen beleid overboord te gooien in ruil voor economische continuïteit, daarbij de wettelijke kaders en burgerparticipatie aan de kant wordt geschoven.

Veiligheid voor wie? Een ongemakkelijke vraag

Een kritisch ingezonden stuk van een klokkenluider op Venlo-Transparant stelt de navolgende vragen: wat zegt dit over de moraal van onze bestuurders? En vooral, wie neemt verantwoordelijkheid als het misgaat?

Windmolens, spoortransport en buisleidingen

De voorgestelde woonlocatie ligt temidden van meerdere zware risico objecten:

• Windmolens: Moderne turbines hebben tiphoogtes van rond 200 m en kunnen bij falen rotorbladen honderden meters ver werpen, een niet-onwaarschijnlijke scenario bij extreme weersomstandigheden. Normaal gesproken gelden veiligheidsafstanden van 300–600 m vanaf woonfuncties, maar hier zouden honderden mensen onder de wieken verblijven.
• Spoor en Brabantroute: Langs Venlo loopt de Brabantroute, een van de drukste spoorverbindingen van Nederland waarop intensief goederentreinen rijden met gevaarlijke stoffen zoals LPG, propaan, brandbare vloeistoffen en ammoniak, waarvan incidenten grote schade kunnen veroorzaken op honderden meters afstand.
• Buisleidingen met gevaarlijke inhoud: Aan de randen van het plangebied liggen twee buisleidingen die onder hoge druk brandbare stoffen transporteren; bij falen is er weinig tijd om te vluchten en de consequenties zijn direct ernstig.

Stapeling van risico’s

Een wooncomplex voor honderden mensen op deze locatie betekent dat meerdere risicobronnen gelijktijdig samenkomen, iets waar externe-veiligheidsnormen juist terughoudendheid vereisen. Dat werkgevers en bestuurders deze stapeling willen legitimeren “omdat het economisch nodig is” zou deze ondernemers en bestuurders doen moeten afvragen: Zouden onze eigen kinderen en familieleden hier ook zo gemakkelijk worden ondergebracht door mij?

Kortom: Limburg lijkt bereid om haar eigen beleid overboord te gooien

In ruil voor economische continuïteit worden wettelijke kaders en burgerparticipatie, en veiligheid voor buitenlandse werknemers opzijgeschoven. De voorgestelde locatie zou niet alleen tegen regels ingaan, maar ook tegen algemeen aanvaarde principes van externe veiligheid en risicobeheer. Het artikel op Venlo-Transparant stelt: 'In deze combinatie van risico’s bouwen provincie Limburg en gemeente Venlo mee aan wat het grootste crematorium of gaskamer (ammoniak) voor buitenlandse werknemers van Europa zou kunnen worden. Dat klinkt hard. Maar zwijgen hierover is harder'.

De rol van Greenport BV en eerdere schandalen rond Californië BV

De huidige kwestie staat niet op zichzelf. Eerdere dossiers rond Ontwikkelbedrijf Greenport BV en Californië BV hebben al jarenlang twijfel gezaaid over de integriteit van regionale bestuurders en de bedrijfsvoering van semioverheidsbedrijven waarin de provincie een rol speelt. Conceptueel blijft hetzelfde patroon zichtbaar: bestuurlijke rollen worden vermengd, belangen verstrengeld en transparantie opgerekt tot frustratie van lokale omwonenden en actiegroepen.

Conclusie: Wat zegt dit over overheidsgedrag?

Als we dit alles, de arbeidsmigrant-case én de Greenport/Californië-schandalen, naast elkaar leggen, ontstaat een zorgwekkend patroon:

• Regels bestaan… maar lijken optioneel. Beleidsnota’s en bestemmingsplannen worden genegeerd zodra economische belangen zwaar wegen.
• Belangenverstrengeling wordt structureel niet vermeden, maar gemanaged. Dezelfde bestuurlijke instanties zijn vaak verkoper, regulator en weldoener tegelijk. 
• Transparantie maakt plaats voor achterkamertjespolitiek. Cruciale veiligheidsoverwegingen worden pas openbaar wanneer burgers ze zelf aandragen. 
• Burgers blijven buiten spel. Lokale protesten worden juridisch of bureaucratisch afgeblokt terwijl de plannen steeds verder schuiven richting uitvoering.

Leest u eens het artikel “Limburgs bestuur na Roemer: rust aan de oppervlakte, rot onder de huid”. Slaat het trumpisme hier ook toe op het Provinciehuis? In de Verenigde Staten zien we vergelijkbare belevingen in de publieke opinie: overheden die zogenaamd burgers vertegenwoordigen, maar in werkelijkheid vooral de belangen dienen van kapitaalkrachtige spelers en lobbygroepen. Onder Trump, maar ook in bredere politieke trends, groeide het beeld dat beleidsmakers het volk niet langer dienen maar de machtigen (grote bedrijven, donors, oligarchische netwerken). Die parallel is niet exact identiek, maar de kern is vergelijkbaar: politiek en beleid komen steeds dichter bij economische machtscentra, weg van burgerparticipatie en regelvastheid.

Wat kan de Limburgse burger hieruit concluderen?

Een burger die deze dossiers rationeel volgt met feiten over multilaterale belangen, jurisdictierechten en transparantie-tekorten zou misschien bitter concluderen:

In Nederland, net als elders, zijn wetten en beleidsregels vooral richtlijnen voor de matige spelers. Wie de diepe zakken, corporaties of politieke netwerken heeft, krijgt de uitzonderingen, niet de gewone burger.

Regels lijken niet langer heilig tenzij ze jou tegenhouden. En dat cynisme komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het is een direct gevolg van wat we steeds opnieuw zien: een overheid die regels buigt voor economische belangen, en burgers achterlaat met protesten die terecht zijn maar vaak te laat of te zwak om echt iets te veranderen.